Στο χώρο του φυσικοθεραπευτηρίου μας παρέχουμε εξειδικευμένες υπηρεσίες από τα αρχικά στάδια της ανάπτυξης ενός παιδιού μέχρι και την ενήλική και γεροντική ηλικία.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ

Χρησιμοποιώντας την εμπειρία και τις γνώσεις μας στα πρόωρα νεογνά και στα βρέφη στους πρώτους μήνες της ζωής τους, μπορούμε μέσα από κατάλληλες συμβουλές να δώσουμε τις πρώτες κατευθύνσεις στους γονείς και να τους εντάξουμε στη διαδικασία της κινητικής εκπαίδευσης.

ΠΡΟΩΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Σα συνέχεια της συμβουλευτικής και σε συνεργασία με το περιβάλλον τους βρέφους, ξεκινάει η θεραπευτική μας παρέμβαση στα βρέφη, ώστε να χρησιμοποιήσουμε αποτελεσματικά το εύρος της πλαστικότητας του εγκεφάλου και του μυοσκελετικού συστήματος σε αυτή την κρίσιμη ηλικία. Πιστεύουμε στην πρακτική με επίκεντρο το βρέφος και την οικογένειά του.

ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ

Η μέθοδος Bobath-NDT καθώς και οι υπόλοιπες μέθοδοι που χρησιμοποιούμε είναι αποτελεσματικές για τα παιδιά όλων των τύπων εγκεφαλικής παράλυσης καθώς και άλλων νευρολογικών η ορθοπαιδικών καταστάσεων. Η πρόωρη διάγνωση και θεραπεία είναι ουσιώδη στοιχεία για την αποτελεσματικότητα σε αυτές τις ηλικίες. Κάθε πρόβλημα αξιολογείται εξατομικευμένα και η θεραπεία είναι προσαρμοσμένη στο κάθε παιδί ξεχωριστά. Καθώς μεταβάλλονται οι ανάγκες του παιδιού προσαρμόζεται και το θεραπευτικό πλαίσιο. Η στόχευση και ο σχεδιασμός γίνεται πάντα σε συνεργασία με την οικογένεια του παιδιού.   

ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΝΗΛΙΚΩΝ

Στο φυσικοθεραπευτήριό μας είμαστε εξειδικευμένοι για την αποκατάσταση στο δυνατό επίπεδο, κάθε νευρολογικής βλάβης στους ενήλικες ανεξάρτητα από τη χρονιότητα της διαταραχής. Κάθε άτομο αξιολογείται ξεχωριστά και συμμετέχει ενεργητικά στο σχεδιασμό των στόχων και του προγράμματος αποκατάστασης. Η συνεχής αξιολόγηση εξασφαλίζει την επίτευξη των προσωπικών του στόχων.

 

Οι ΠΑΘΗΣΕΙΣ στις οποίες η φυσικοθεραπευτική αποκατάσταση έχει αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα και είναι το αντικείμενο του θεραπευτηρίου μας είναι οι εξής:

Εγκεφαλική παράλυση

Αναπτυξιακές αποκλίσεις - Προωρότητα

Μυοπάθειες

Αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια 

Απομυελινωτικές νόσοι (Πολλαπλή σκλήρυνση)

Αναπνευστικές διαταραχές/Κυστική Ίνωση

Εκφυλιστικές παθήσεις (νόσος Parkinson, νόσος Huntington, Νόσοι κινητικού νευρώνα)

Kακώσεις νωτιαίου μυελού - Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις

Σύνδρομα (Down, Aspenger, κτλ)

Εγκεφαλικοί όγκοι

Συγγενείς αποκλίσεις κάτω άκρων (ιπποποδία, ραιβότητα, βλαισότητα)

Αποκλίσεις της Σ.Σ. (κύφωση, σκολίωση, λόρδωση)

Κατάγματα

Μυικό ραιβόκρανο - Πλαγιοκεφαλία

 

 

 

ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΠΑΡΑΛΥΣΗ

H εγκεφαλική παράλυση (ΕΠ) είναι μια συχνή νευροαναπτυξιακή διαταραχή που περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον William Little. Η συχνότητα της παγκοσμίως είναι 2-2,5 ανά 1000 ζωντανές γεννήσεις. Οι πιο σημαντικοί παράγοντες κινδύνου είναι η προωρότητα και τα νεογνά με μικρό βάρος γέννησης.

Είναι ένας όρος που καλύπτει μια ομάδα μη προοδευτικών, αλλά συχνά μεταβαλλόμενων δευτερογενών κινητικών διαταραχών, που προκαλούνται από αλλοιώσεις ή βλάβες του εγκεφάλου στα αρχικά στάδια της ανάπτυξής του. Μπορεί να θεωρηθεί ως μια στατική εγκεφαλοπάθεια, η κλινική εικόνα όμως του παιδιού μπορεί να τροποποιηθεί εξαιτίας της ανάπτυξής, της πλαστικότητας και της ωρίμανσης του κεντρικού νευρικού συστήματος και του σώματος.

H αιτιολογία της ΕΠ είναι πολυποίκιλη και πολυπαραγοντική. Οι αιτίες μπορεί να είναι :

-          Συγγενείς βλάβες

-          Γενετικές διαταραχές

-          Φλεγμονώδεις διαταραχές

-          Μολύνσεις

-          Ανοξικές βλάβες

-          Τραυματικές βλάβες

-          Μεταβολικές διαταραχές

 Ο τραυματισμός του εγκεφάλου μπορεί να είναι προγεννητικός, περιγεννητικός και μεταγεννητικός. Στους προγεννητικούς παράγοντες ανήκουν μολύνσεις του ενδομητρίου, επιπλοκές του πλακούντα, πολλαπλή κυοφορία και προβλήματα υγείας της μητέρας, όπως η επιληψία και ο υπερθυρεοειδισμός.

Στους περιγεννητικούς παράγοντες ανήκουν οι λανθασμένοι χειρισμοί κατά τη διάρκεια του τοκετού, μολύνσεις, ενδοκρανιακές αιμορραγίες, επιληπτικές κρίσεις και υπογλυκαιμία. 

Στους μεταγεννητικούς παράγοντες ανήκουν οι λοιμώξεις, οι μηνιγγίτιδες, υποξικές βλάβες όπως μετά από ένα πνιγμό, ή τραυματικής αιτιολογίας βλάβες όπως μετά από μία κάκωση της κεφαλής.

Η κατηγοριοποίηση της εγκεφαλικής παράλυσης γίνεται ανάλογα με τα τμήματα του σώματος που εμφανίζουν τη διαταραχή. Η πιο κοινή μορφή είναι η διπληγία, η οποία σχετίζεται με την προωρότητα και το χαμηλό βάρος γέννησης. Σε αυτή την κατηγορία τα κάτω άκρα είναι περισσότερο επηρεασμένα από ότι τα άνω άκρα. Στην ημιπληγική μορφή της εγκεφαλικής παράλυσης υπάρχει μυϊκή αδυναμία στο άνω άκρο, το κάτω άκρο και τον κορμό της ίδιας πλευράς. Η παθογέννηση ποικίλει. Στην τετραπληγική μορφή της εγκεφαλικής παράλυσης εμφανίζεται κινητική απόκλιση σε όλα τα άκρα και τον κορμό. Σχετίζεται με σοβαρή υποξία του βρέφους.

Πέρα από τις κινητικές αποκλίσεις αξιολόγηση θα πρέπει να γίνει στις συννοσηρότητες που εμφανίζονται στην εγκεφαλική παράλυση, όπως είναι οι γνωσιακές διαταραχές, η επιληψία, ο πόνος, οι διαταραχές κύστης και οι συμπεριφορικές αποκλίσεις.  

Σημαντικό ρόλο στην εγκεφαλική παράλυση παίζει η άμεση διάγνωση της απόκλισης, το οποίο είναι κυρίως η αρμοδιότητα του παιδιάτρου. Το ιατρικό ιστορικό καθώς και η αξιολόγηση της κλινικής εικόνας του βρέφους είναι δύο πολύ σημαντικοί παράγοντες για την έγκαιρη διάγνωση, το οποίο είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την άμεση έναρξη ενός προγράμματος εξειδικευμένης φυσικοθεραπείας. Είναι αποδεδειγμένο πλέον ερευνητικά ότι η άμεση έναρξη της αποκατάστασης  προσφέρει μεγάλα πλεονεκτήματα ως προς τη βελτίωση της πλαστικότητας τους εγκεφάλου, της ικανότητας δηλαδή των νευρώνων να προσαρμόζουν τη λειτουργία τους και τη μορφολογία τους σε μεταβολές του περιβάλλοντος, επομένως και μετά από ένα τραυματικό συμβάν. H έγκαιρη διάγνωση θα δώσει επιπλέον τη δυνατότητα στο φυσικοθεραπευτή, να μεταφέρει τις απαραίτητες οδηγίες και κατευθύνσεις στους γονείς, ώστε άμεσα και εκείνοι να συμμετάσχουν στο κομμάτι της αποκατάστασης.

Υπάρχει μια συγκεκριμένη αναπτυξιακή περίοδος στον κάθε βρέφος και παιδί, στην οποία η αισθητηριακή εμπειρία μπορεί να μεταβάλλει τη δομή και τη λειτουργία των κυκλωμάτων με τον αποτελεσματικότερο τρόπο. Αν ο οργανισμός δε λάβει το κατάλληλο ερέθισμα στην αντίστοιχη κρίσιμη περίοδο, μπορεί να γίνει δυσκολότερη, λιγότερο αποτελεσματική ή και αδύνατη η εκμάθηση μιας δεξιότητας .

Ο σκοπός λοιπόν της εξειδικευμένης έγκαιρης και εξατομικευμένης φυσικοθεραπείας, είναι η παροχή των κατάλληλων ερεθισμάτων και η ενσωμάτωση του βρέφους σε αντίστοιχες λειτουργίες, ώστε να ευοδωθεί η νευροπλαστικότητα και το βρέφος να αναπληρώσει σημαντικό μέρος από τις δεξιότητές του που ειδάλλως πιθανά δε θα μπορούσε να επιτύχει.

Κάθε παιδί με εγκεφαλική παράλυση είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα και επομένως απαιτεί εξατομικευμένο πρόγραμμα αποκατάστασης βασισμένο στις δυνατότητες του, την οικογενειακή υποστήριξη, την παθολογία και τη συννοσηρότητα. Αυτό το σχεδιασμό και την πρακτική του εφαρμογή μόνος ένας εξειδικευμένος παιδιατρικός φυσικοθεραπευτής μπορεί να το επιτελέσει ώστε να αγγίξει το μέγιστο των δυνατοτήτων ενός παιδιού.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

NeuroPhysioKids (2018)

Morgan C., Novak I., Badawi N., (2013), Enriched environments and motor outcomes in cerebral palsy: systematic reviewand meta-analysis, Pediatrics, 132, 735-746

Novak I., (2014), Evidence-based diagnosis, health care and rehabilitation for children with cerebral palsy, Journal of child neurology, 29, (8), 1141-1156

Rosen M., Dickinson J., (1992), The incidence of cerebral palsy, Am J. Obstet Gynecol., 167, 417-423

Sankar C., Mundkur N., (2005), Cerebral palsy-definition, classification, etiology an early diagnosis, Indian journal of pediatrics, 72, 865-868

Shevell M., Dagenais L., Hall N., (2009), The relationship of cerebral palsy subtype and functional motor impairment: a population-based study, Den Med Child Neurol., 51, 872-877

ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ-ΠΡΟΩΡΟΤΗΤΑ

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), ως πρόωρα χαρακτηρίζονται τα νεογνά που έχουν γεννηθεί πριν την 37η εβδομάδα κύησης.  Με αυτό το κριτήριο, τα πρόωρα νεογνά χωρίζονται σε 3 υποκατηγορίες: τα εξαιρετικά πρόωρα (μικρότερα από 28 εβδομάδες κύησης), τα πολύ πρόωρα (από 28 μέχρι 32 εβδομάδες κύησης) και τα μέτρια ως όψιμα πρόωρα (από 32 μέχρι 37 εβδομάδες κύησης).

Μερικές από τις γνωστές αιτίες οι οποίες σχετίζονται με την πρόκληση ενός πρόωρου τοκετού είναι :

  • οι πολλαπλές κυήσεις
  • αιμορραγία ή άλλα προβλήματα της μήτρας
  • λοιμώξεις  στη μήτρα ή αλλού στο σώμα
  • χρόνια προβλήματα υγείας της μητέρας όπως διαβήτης, υπέρταση, παθήσεις της καρδιάς, των νεφρών, θρομβοφιλία, κ.α.
  • προβλήματα με τον πλακούντα
  • άγχος

Παράγοντες κινδύνου που συσχετίζονται με πρόωρο τοκετό αποτελούν το ιστορικό προηγούμενου πρόωρου τοκετού, το μικρό μεσοδιάστημα μεταξύ των εγκυμοσύνων, οι πολύδυμες κυήσεις, οι διαμαρτίες του τραχήλου ή της μήτρας, ηλικία μικρότερη των 16 και μεγαλύτερη των 35 ετών για την μητέρα, το κάπνισμα και η χρήση παράνομων ουσιών.

Ένας πρόωρος τοκετός πέρα από τις βραχυπρόθεσμες διαταραχές που προκαλεί και οι οποίες χρήζουν άμεσης ιατρικής παρακολούθησης και φροντίδας, επιφέρει και μακροπρόθεσμες διαταραχές οι οποίες εξελίσσονται κατά την ανάπτυξη του βρέφους, τις λεγόμενες νευροαναπτυξιακές διαταραχές. Ως νευροαναπτυξιακή διαταραχή, ορίζεται η μέχρι την ηλικία των 24μηνών διάγνωση, ενός ή περισσοτέρων από τα παρακάτω χαρακτηριστικά. ‘Ηπια έως σοβαρή εγκεφαλική παράλυση (ΕΠ), σοβαρή απώλειας ακοής και στα 2 αυτιά, σοβαρή απώλεια όρασης και στα 2 μάτια, ήπια έως σοβαρή γνωσιακή καθυστέρηση με βάση την Κλίμακα Bayley-ΙΙΙ και κατάταξη με βάση το GMFCS πάνω από επίπεδο ΙΙ.

Με βάση την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, όσο πιο μικρή η εβδομάδα γέννησης τόσο πιο μεγάλος είναι ο κίνδυνος βιολογικών προβλημάτων, τα οποία εμφανίζονται σε διάφορα συστήματα και λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος.

Οι κινητικές νευροαναπτυξιακές διαταραχές στα πρόωρα, γίνονται αντιληπτές νωρίτερα από οποιαδήποτε άλλη νευροαναπτυξιακή διαταραχή. Μυϊκές ασυμμετρίες, υποτονία και αυξημένος εκτατικός μυϊκός τόνος διαπιστώνονται πριν την ηλικία των 40 εβδομάδων.  Τα πρόωρα παράλληλα μπορεί να εμφανίζουν κάποια «μεταβατικά» (transient) νευρολογικά ελλείμματα, όπως π.χ. φτωχό έλεγχο κεφαλής, γενικευμένη υποτονία ή υπερτονία, ήπια αύξηση του μυϊκού τόνου των άκρων ή ανικανότητα να καθίσουν στην ηλικία των 8 μηνών, τα οποία όμως εξαφανίζονται μέχρι την ηλικία των 12 μηνών σε ποσοστό 40% με 80%. 

O ρόλος της πρώιμης θεραπευτικής παρέμβασης στην αντιμετώπιση των αναπτυξιακών διαταραχών που αντιμετωπίζουν τα πρόωρα νεογνά είναι κομβικός. Αναπόσπαστο κομμάτι αυτής αποτελεί η εξειδικευμένη παιδιατρική φυσικοθεραπεία. Αναγνωρίζοντας την αξία της διεπιστημονικής ομάδας, συμμετέχουμε στις κοινές αποφάσεις των απαραίτητων ειδικοτήτων, με στόχο τη βελτίωση της λειτουργικότητας του παιδιού. Στο επίκεντρο υπάρχει πάντοτε το νεογνό/βρέφος και η συνεργασία μας με τους γονείς. Η συμβουλευτική στους χειρισμούς, στην τροποποίηση του περιβάλλοντος του σπιτιού και στην παροχή των κατάλληλων αισθητηριακών ερεθισμάτων, είναι μια αναγκαία διαδικασία η οποία εντάσσει και την οικογένεια στον κοινό στόχο. Μέσα από το παιχνίδι και την ενσωμάτωση του παιδιού σε κινητικές και αισθητικές εμπειρίες, παρέχονται οι κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε η ανάπτυξη να ακολουθήσει μια περισσότερο τυπική πορεία. Ο πλαστικός ακόμη εγκέφαλος, δίνει τη δυνατότητα μέγιστης βελτίωσης και προσαρμογής και εκεί ακριβώς στηρίζεται η ανάγκη της πρόωρης παρέμβασης.  

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

NeuroPhysioKids 2020

Dunkan and Matthews, (2018), Neurodevelopmental Outcomes in Early Childhood, Clinics in Perinatology, 45, (3) 377-392

Ribeiro et al. CoDAS 2017;29(1):e20160058 DOI: 10.1590/2317-1782/20162016058

Eπιβατιανού Αντιγόνη, (2016), https://antigoniepivatianou.gr/2016/02/04/η-προωρότητα-και-οι-επιπτώσεις-της-στη/

https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/preterm-birth

https://www.stanfordchildrens.org/en/topic/default?id=prematurity-90-P02401

https://www.e-evros.gr/gr/eidhseis/3/ti-einai-h-prwimh-parembash-kai-pote-mporei-na-3ekinhsei/post23989

iatriko.gr/el/content/paidiatriki-fysikotherapeia-sta-proora-neogna?cl=609

 

ΑΓΓΕΙΑΚΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ

O παγκόσμιος οργανισμός υγείας, ορίζει το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο (Α.Ε.Ε.) ως κλινικό σύνδρομο ταχέως αναπτυσσόμενων εστιακών η γενικευμένων διαταραχών της εγκεφαλικής λειτουργίας, αγγειακής αιτιολογίας και διάρκειας μεγαλύτερης των 24 ωρών. Στις ΗΠΑ, το ποσοστό εμφάνισης Α.Ε.Ε. στον ενήλικο πληθυσμό ανέρχεται στο 3%. Είναι αποδεδειγμένο, ότι τα επεισόδια αυξάνονται με την ηλικία, διπλασιαζόμενα για κάθε δεκαετία μετά το 55ο έτος της ηλικίας. Στους ενήλικες 35-44 ετών η συχνότητα εμφάνισης είναι 30-120/100.000 άτομα το χρόνο, ενώ για τις ηλικίες 65-74 ανεβαίνει στα 670-970/100.000 άτομα το χρόνο.   

Η συνηθέστερη αλλά όχι αποκλειστική κλινική εκδήλωση ενός Α.Ε.Ε., είναι η ημιπληγία, η παράλυση δηλαδή, της μίας πλευράς του σώματος. Τα Α.Ε.Ε. μπορούν ανάλογα με την παθολογία τους να ταξινομηθούν σε ισχαιμικά (περίπου 85% του συνόλου) και στα αιμορραγικά. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες οι οποίες μπορούν να συσχετιστούν με την εμφάνιση ενός Α.Ε.Ε., άλλοι τροποποιήσιμοι και άλλοι μη τροποποιήσιμοι. Από τους τροποποιήσιμους οι πιο συνηθισμένοι είναι η υπέρταση, η διατροφή, το κάπνισμα, η καρδιακή νόσος, η χοληστερίνη, οι αρρυθμίες, η καρωτιδική πάθηση, και η χρήση αλκοόλ. Από τους μη τροποποιήσιμους οι πιο σημαντικοί είναι η ηλικία, το φύλο, η φυλή και βλάβες στην κατασκευή του αγγειακού συστήματος του εγκεφάλου (αρτηριοφλεβική δυσπλασία, η οποία αποτελεί και τον κύριο παράγοντα εμφάνισης ΑΕΕ σε νεαρά άτομα).  

Οι διαταραχές που εμφανίζονται μετά από ένα Α.Ε.Ε. επηρεάζουν πολλά συστήματα είτε άμεσα είτε έμμεσα. Έτσι, πολύ συχνά εμφανίζονται εκπτώσεις στην αυτονομία του ασθενή, αποκλίσεις στην εκτέλεση των καθημερινών δραστηριοτήτων του, διαταραχές στην κινητικότητα, την αισθητικότητα, την οπτική αντίληψη, την ισορροπία, το λόγο (κινητική και αισθητική αφασία), δυσπραξίες, κόπωση, διαταραχές στη μνήμη και πόνοι.

Η φυσικοθεραπεία είναι ένα βασικό κομμάτι στην προσπάθεια του ασθενή να επανέλθει στα προηγούμενα επίπεδα ανεξαρτησίας και εκτέλεσης δραστηριοτήτων. Η αποτελεσματικότητα της θεραπείας εξαρτάται από το εύρος και τη θέση της βλάβης, από την ηλικία του ασθενή, από το σχεδιασμό του θεραπευτικού προγράμματος, από την εξειδίκευση της θεραπευτικής ομάδας και από τη συνεργασία των θεραπευτών με τους φροντιστές του ασθενή και το οικογενειακό του περιβάλλον.    

Ο ασθενής τοποθετείται πάντοτε στο επίκεντρο όλων των θεραπευτικών μας επιλογών και λαμβάνει όσο περισσότερο γίνεται, ενεργητικό ρόλο στην αποκατάσταση του. Η συνεργασία μας με το οικογενειακό περιβάλλον είναι θεμελιώδους σημασίας, για να μπορεί η εκπαίδευση να συνεχίζεται και εκτός του φυσικοθεραπευτηρίου μας. Υπάρχει πάντοτε διάθεση για συνεργασία με τις υπόλοιπες ειδικότητες, οι οποίες αποτελούν την διεπιστημονική ομάδα με κοινό στόχο, την αυτονομία του ασθενή.

Η φυσικοθεραπεία παρέχεται από το οξύ ακόμη στάδιο της πάθησης και συνεχίζεται σε όλη τη χρονική περίοδο της αποκατάστασης, με διαφορετική στόχευση και έμφαση. Ο ασθενής και οι φροντιστές του, συμμετέχουν στο σχεδιασμό των στόχων και στην τροποποίηση ή ρύθμιση του περιβάλλοντος του ασθενή, ώστε εκείνο να είναι πιο λειτουργικό. Η κινητοποίηση, η διατήρηση της ελαστικότητας, η ισορροπία, η ενδυνάμωση, η αύξηση της αντοχής, η πρόληψη αντισταθμίσεων και η αντιμετώπιση του πόνου, η συμβουλευτική (βοηθήματα, τροποποίηση του περιβάλλοντος) είναι βασικοί στόχοι ενός προγράμματος αποκατάστασης. Η φυσικοθεραπεία βοηθάει σε διάφορα πιθανά κλινικά σενάρια σε όλες τις φάσεις, ενισχύοντας μέσω της λειτουργικής εξάσκησης και της επανάληψης, την πλαστικότητα του εγκεφάλου και την προσαρμογή του στις νέες συνθήκες.

Οι εξειδικευμένες γνώσεις της θεραπευτικής ομάδας, βοηθούν στο σχεδιασμό ενός προγράμματος με  στοχευόμενες δραστηριότητες και στην αποτελεσματικότερη λειτουργική ενσωμάτωση των τμημάτων του σώματος που έχουν επηρεαστεί. Ποικιλία μεθόδων χρησιμοποιούνται, έτσι ώστε το ασκησιολόγιο να είναι ταυτόχρονα αποτελεσματικό και ενδιαφέρον. Ο απώτερος στόχος είναι η βελτίωση των καθημερινών δραστηριοτήτων του ασθενή, η βελτίωση της αυτονομίας του και της κοινωνικής του ενσωμάτωσης.   

 

BIBΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

NeuroPhysioKids 2020

Johnson W., Onuma O., Owolabic M., Sachdeva S., (2016), Stroke: a global response is needed Available at: http://www.who.int/bulletin/volumes/94/9/16-181636,  Bull World Health Organ, 94:634–634A

KhakuΑ., Tadi P., (2020), Cerebrovascular Disease (Stroke) In: StatPearls [Internet]. Treasure Island (FL): StatPearls Publishing

Langhammer B., Verheyden G., (2013), Stroke Rehabilitation: Issues for Physiotherapy and Physiotherapy Research to Improve Life after Stroke, Physiother. Res. Int. 18 (2013) 65–69 © 2013 John Wiley & Sons, Ltd.

National Clinical guideline for Stroke 3rd Edition (2008), http://www.rcplondon.ac.uk/pubs/contents/6ad05aab-8400-494c-8cf4-9772d1d5301b.pdf

Stampfer MJ, Hu FB, Manson JE, et al. Primary prevention of coronaryheart disease in women through diet and lifestyle. N Engl J Med. 2000; 343:16–22.

 

 

AΠΟΜΥΕΛΙΝΩΤΙΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ

Ο όρος “απομυελινωτικές” παθήσεις, φαίνεται τα τελευταία χρόνια, να χαρακτηρίζει τις παθήσεις στις οποίες η καταστροφή της μυελίνης οφείλεται σε ανοσολογικούς παράγοντες. Επομένως, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι υπάρχουν παρόμοια στοιχεία με τα αυτοάνοσα νοσήματα. Στο νευρικό σύστημα, η μυελίνη είναι το χαρακτηριστικό το οποίο προσδίδει την απαραίτητη ταχύτητα στη μεταφορά των ερεθισμάτων. Η πιο συχνή απομυελινωτική νόσος είναι η πολλαπλή σκλήρυνση ή σκλήρυνση κατά πλάκας. Αποτελεί την πιο συχνή αιτία ανικανότητας σε νεαρούς ενήλικες και εμφανίζεται σε μεγαλύτερη συχνότητα στις γυναίκες (2:1). Η έναρξη της συμβαίνει μεταξύ 20ου και 40ου έτους, οι αιτίες της δεν έχουν απόλυτα προσδιοριστεί ενώ είναι δεδομένο ότι όσο απομακρυνόμαστε από την ισημερινό η συχνότητά εμφάνισης αυξάνεται. Το προσδόκιμο της ζωής τείνει να είναι φυσιολογικό και είναι εξαρτώμενο από την προοδευτικότητα της νόσου. Ένα μεγάλο ποσοστό εμφανίζει ανικανότητα, κάτι το οποίο ουσιαστικά αναδεικνύει την αξία της έγκαιρης έναρξης ενός προγράμματος αποκατάστασης.    

Η επιτυχία της θεραπείας, δεν θα πρέπει να πρέπει να περιγράφεται από το αν ο ασθενής βελτιώνεται ή όχι. Η προϊούσα μορφή της πάθησης εμποδίζει τη μακροχρόνια ακριβή στόχευση. Αυτό που ουσιαστικά  έχει σημασία είναι αν η θεραπεία πετυχαίνει το καλύτερο επίπεδο δραστηριότητας, το σχετικό με τον τρόπο ζωής του ασθενή και το κάθε στάδιο της πάθησης. O ασθενής συνήθως παραπέμπεται για φυσικοθεραπεία όταν εμφανίζει απώλεια κινητικής δεξιότητας ή ικανότητας επιτέλεσης μιας λειτουργίας. Η αλήθεια όμως είναι πως η  αποκατάσταση θα έπρεπε να ξεκινάει νωρίτερα, ώστε να καθυστερήσει ή να αναχαιτίσει μέρος των διαταραχών και των αντισταθμίσεων του ασθενή.

Οι κύριοι στόχοι ενός προγράμματος αποκατάστασης είναι:

-          Η διατήρηση όσο περισσότερο γίνεται της αυτονομίας

-          Η αποκατάσταση της φυσιολογικής κίνησης και η βελτίωση των προτύπων κίνησης

-          Η διευκόλυνση της παραμονής στο κοινωνικό σύνολο

-          Η διατήρηση της λειτουργικότητας μέσω της υποκατάστασης, όταν δε μπορεί να επιτευχθεί το φυσιολογικό για τον καθένα πρότυπό του

-          Η πρόληψη δευτερευόντων επιπλοκών

-          Η ευκολότερη φροντίδα από τους συνοδούς

-          Η κατάλληλη εκπαίδευση του ασθενή και του συνοδού

Η θεραπεία οφείλει να είναι εξατομικευμένη, με τον ασθενή να αποτελεί ενεργητικό μέλος της ομάδας αποκατάστασης. Η δημιουργία στόχων, συμπεριλαμβάνει τον ασθενή στη διαδικασία της λήψης των αποφάσεων, και εξαρτάται από τις ανάγκες και τις δυνατότητες του ασθενή. Ένα επαρκές και εξειδικευμένο πρόγραμμα θα συμπεριλαμβάνει τεχνικές προσανατολισμένες στη δραστηριότητα και στη λειτουργία, ασκήσεις βελτίωσης της φυσικής κατάστασης, την αύξηση της αντοχής, την ελαστικότητα των μυών και τη διατήρηση της κινητικότητας των αρθρώσεων, την ενδυνάμωση, τη βελτίωση της αντοχής, την πρόληψη ή την αντιμετώπιση πόνου και την κατάλληλη καθοδήγηση και εκπαίδευση.

Η εξειδικευμένη φυσικοθεραπεία αποτελεί μία από τις πιο δημοφιλείς προσεγγίσεις για τη μείωση των αναπηριών και των κοινωνικών συνεπειών σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας.

                                                 

NeuroPhysioKids 2020

Μiller E., Niwald M., (2014), Novel Physiotherapy Approach for multiple sclerosis, J Nov Physiother, 4:4

Canavan P., (2016), Evidence based therapeutic exercise recommendations for patients with multiple sclerosis, J Gerontol Geriatr Res, 5:1

Sebastiao D., (2019), Physical therapy in MS, International journal of pathology sciences, 2,2, 1-6

 

 

 

 

 

 

 

 

 

KATAΓΜΑΤΑ

Κάταγμα ονομάζεται η μερική ή πλήρης λύση της οστικής συνέχειας. Για να προκληθεί ένα κάταγμα, πρέπει να επιδράσει πάνω στο οστό άμεσα ή έμμεσα σημαντική βία. 

Τύποι καταγμάτων σε παιδιά:

  • κάταγμα «δίκην χλωρού ξύλου»- Green stick
  • απλή κάμψη του οστού χωρίς κάταγμα – Plastic deformation-Bowing
  • πτύχωση του  φλοιού του οστού «δίκην σπείρας ή πόρπης» – Torus ή buckle fracture
  • επιφυσιόλυση - επιφυσιολίσθηση – Salter Harris

Οι μηχανικές και βιολογικές ιδιότητες του παιδικού σκελετού διαφέρουν σημαντικά από αυτές του σκελετού του ενήλικα. Η ύπαρξη των συζευκτικών χόνδρων στο κεντρικό και στο περιφερικό άκρο των οστών, είναι η καθοριστική μακροσκοπική διαφορά της μορφολογίας των οστών των παιδιών από αυτές των ενηλίκων.  Λόγω της ύπαρξης των συζευκτικών χόνδρων (ανατομικά στοιχεία με μειωμένη μηχανική αντοχή) και της ελαστικότητας των συνδέσμων των αρθρώσεων, οι πιο συχνές οστικές κακώσεις είναι τα κατάγματα - επιφυσιολύσεις ενώ σπάνια είναι τα εξαρθρήματα.

Τα πιο συχνά κατάγματα του αναπτυσσόμενου σκελετού αφορούν τα άνω άκρα και ιδιαίτερα τον καρπό, το αντιβράχιο, τον αγκώνα και σπανιότερα τον ώμο. Τα σοβαρότερα κατάγματα είναι αυτά που βρίσκονται κοντά στις αρθρώσεις του αγκώνα, του γόνατος, του ώμου και του ισχίου, που έστω και η υποψία ύπαρξης τους πρέπει να οδηγήσει το παιδί στο νοσοκομείο.

Οστικές επιπλοκές των καταγμάτων στα παιδιά αποτελούν η πλημμελής πώρωση, η ανισοσκελία, η αναστολή της ανάπτυξης του οστού, η ψευδάρθρωση (σπάνια), η οστική γέφυρα και η οστεονέκρωση.

Επιπλοκές που σχετίζονται με τα μαλακά μόρια είναι η αγγειακή βλάβη (αγκώνας-γόνατο), η νευρολογική βλάβη (συνήθως νευροαπραξία), το σύνδρομο διαμερίσματος (κνήμη-μηρός), τα έλκη από το γύψο και τα εγκαύματα κατά την αφαίρεση του γύψου.

Όσον αφορά το κομμάτι της αποκατάστασης, είτε η αντιμετώπιση του κατάγματος έγινε από τον ορθοπεδικό ιατρό συντηρητικά είτε χειρουργικά, ο ρόλος της φυσικοθεραπείας είναι πρωταγωνιστικός. Η παρέμβαση από τον φυσικοθεραπευτή μπορεί και πρέπει να είναι άμεση. Η κινησιοθεραπεία και γενικότερα η άσκηση, βελτιώνουν την αιμάτωση, ενισχύουν την λεμφική κυκλοφορία και συμβάλλουν στην απορρόφηση του οιδήματος.  Επιπρόσθετα συντελούν στην σταδιακή ενδυνάμωση των μυϊκών ομάδων που επηρεάστηκαν από την βλάβη.  Ενισχύουν την διαδικασία της οστικής πώρωσης και ενεργοποιούν τον μεταβολισμό της περιοχής, ούτως ώστε να ενισχυθεί η διαδικασία επούλωση του τραύματος και να προληφθούν τυχόν δυσκαμψία, συμφύσεις και μυϊκή ατροφία που περιορίζουν  την τροχιά κίνησης των αρθρώσεων. Το πρόγραμμα αποκατάστασης μπορεί να περιλαμβάνει κλιμακωτά παθητική κινητοποίηση, ισομετρικές ασκήσεις, υποβοηθούμενες, ασκήσεις ενάντια στη βαρύτητα ή με αντίσταση και ασκήσεις επανεκπαίδευσης της ιδιοδεκτικότητας.

Οι φυσικοθεραπευτικές στρατηγικές καθορίζονται από τον τύπο του κατάγματος, από το είδος της ιατρικής αντιμετώπισης του (συντηρητική ή χειρουργική), από την ηλικία και τη γενικότερη κατάσταση της υγείας του ασθενή.

Η χρονική διάρκεια του φυσικοθεραπευτικού προγράμματος εξαρτάται από τις εξατομικευμένες ανάγκες και τις δυνατότητες του εκάστοτε ασθενή και η αποκατάσταση ολοκληρώνεται όταν φτάσει στο επίπεδο να πραγματοποιεί με ασφάλεια και ευχέρεια τις καθημερινές του δραστηριότητες, εντός και εκτός του σπιτιού.

 

NeuroPhysioKids2020

https://blog.nowdoctor.gr/27984-h-antimetopisi-aplon-katagmaton-sta-paidia/

https://www.palladas.gr

http:/ http://www.orthopatras.gr/public/UserFiles/File/antimetopisi-politraymatia/pediatric  

https://www.protothema.gr/paidi/article/329894/pos-adimetopizodai-ta-katagmata-sta-paidia/

https://galinosphysiotherapy.gr