22 Ιαν. 2017

Η ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΓΙΑ ΕΜΑΣ...

Ένας δεσμός. Μόνιμος, παντοτινός, καταγεγραμμένος στα βαθύτερα εδάφη του μυαλού. Χαραγμένος σε κάθε εκατοστό επιφάνειας του δέρματος. Δεσμός με τα άλλα σώματα. Με το δικό μας σώμα. Μια προέκταση του σώματος μας. Μια προβολή των ορίων του στο χώρο και το χρόνο. Η ανάγκη του να αναγνωρίζει και να αναγνωρίζεται. Να αντιλαμβάνεται και να γίνεται αντιληπτό. Ένας χορός. Συνεργατικός. Αυτόνομος. Σταθερός και κινητός. Αεικίνητος ενίοτε. Συντονισμένος και ασυντόνιστος. Μία προσπάθεια γνώσης των ορίων του ανθρώπου. Μια προσπάθεια αλλαγής των ορίων του. Μια αλαζονική διάθεση για υπερνίκηση της φύσης. Μια φιλοσοφία. Χωρίς πολυπλοκότητες. Χωρίς αστερίσκους. Μία εντολή, μία καθοδήγηση, μια πορεία και ένας δρόμος. Μια εσωτερική ανάσα, μια εσωτερική φλόγα και η ανάγκη τα όνειρα να μετασχηματιστούν σε ύλη. Μια προσωρινή απογοήτευση, άλλοτε μια περισσότερο μόνιμη κυνικότητα και μετά η ταπείνωση, μια επαναδιαπραγμάτευση, μια ανασυγκρότηση και μια πιθανή λύτρωση. Πόνος, μια απορία, ερωτηματικά με ανύπαρκτες απαντήσεις, ένα χάδι, μια αγκαλιά, η ξεχασμένη φύση όλων μας.  Και μέσα, γύρω και πάνω από όλα αυτά ο άνθρωπος. Δύο άνθρωποι. Πλήθος ανθρώπων. Και οι ανάσες κοινές, σα μείξη από διαφορετικά αποστάγματα. Να συγχρονίζονται, να αλληλοεξουδετερώνονται, μα πάντα να προκύπτει μια αναπνοή ατόφια καμωμένη. Και τα βλέμματα να στοχεύουν πάντοτε το ανυπέρβλητο, ώστε το ακατόρθωτο να προσεγγιστεί καλύτερα και να γίνει ιδέα και να γίνει ουσία και να γίνει ζωή.