12 Ιουν. 2017

ΒΡΕΦΙΚΗ ΠΕΡΠΑΤΟΥΡΑ.Η ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ.

Όλοι είμαστε γνώστες των πολύχρωμων και παιχνιδιάρικων κατασκευών που ονομάζονται παιδικές περπατούρες. Πολύχρωμες, πολυποίκιλες σε σχήματα, συνοδευόμενες από τις καλύτερες κριτικές για την ασφάλεια και την χρηστικότητα τους συνδυάζονται απολύτως αποτελεσματικά με παράγοντες όπως:
- Ο περιορισμένος χρόνος των φροντιστών του βρέφους
- Η υπερπροστατευτικότητα η οποία δρα επικουρικά με την έλλειψη ενημέρωσης 
- Η προσωπική ανάγκη των φροντιστών να επιδείξουν την κινητική πρόοδο των παιδιών τους
Το τελικό αποτέλεσμα είναι η αγορά αυτού του βοηθήματος το οποίο μένει να δούμε ποιον τελικά βοηθάει και αν η λογική της αγοράς του συμπίπτει με την επίτευξη των στόχων της. 
 Αν έχει αγοραστεί για λόγους ασφαλείας, η πλειοψηφία των ερευνών καταρρίπτει άμεσα τις προθέσεις των γονέων καθώς υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις για αύξηση στους τραυματισμούς εξαιτίας της χρήσης της. Η δυνατότητα που δίνει στο βρέφος να έχει πρόσβαση στο χώρους που αλλιώς δε θα είχε, σε συνδυασμό με την πιθανότητα το βρέφος να μην έχει αναπτύξει δυνατότητες καλού ελέγχου της, αυξάνουν τις πιθανότητες για τραυματισμούς από αιχμηρά αντικείμενα, εγκαύματα, οστικά κατάγματα, δηλητηριάσεις και κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. 
Στην περίπτωση που αγοράστηκε για να επιταχυνθεί ο χρόνος στον οποίο το βρέφος θα πετύχει ανεξάρτητο βάδισμα, υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις που αναφέρουν πως όχι μόνο η βάδιση δεν επιτυγχάνεται γρηγορότερα, αλλά μπορεί να επηρεαστεί και ποιοτικά. Σε κάθε βρέφος είναι απαραίτητη μια ακολουθία κινητικών δεξιοτήτων την οποία συχνά διασπούμε εξαιτίας της χρήσης της περπατούρας αφήνοντας ανολοκλήρωτη τη διαδικασία της φυσιολογικής ανάπτυξης. Υπάρχει μέσα στο γενετικό υλικό του ανθρώπου η προδιάθεσή του για βάδιση, είναι ένα ένστικτο από το οποίο ένας οργανισμός δε μπορεί να ξεφύγει. Θεωρώντας βάση για διάφορες σκέψεις μας αυτήν την πραγματικότητα, μπορούμε να αναφέρουμε με ασφάλεια πως όταν κάποιος οργανισμός αργεί να επιτύχει κάποια κινητική δεξιότητα προφανώς και υπάρχουν κάποιοι παράγοντες που την επηρεάζουν αρνητικά και αυτή δεν είναι η θέλησή του. Σε αυτήν την περίπτωση ή θα πρέπει να αποταθούμε σε κάποιο ειδικό ο οποίος μέσω της αξιολόγησής του θα απαντήσει στα ερωτήματα μας ή θα δώσουμε χρόνο στο βρέφος να κατακτήσει μόνο του την ανεξαρτησία του χωρίς να ρισκάρουμε την εμφάνιση αντισταθμίσεων (βλαισοποδία, ιπποποδία ή αλλιώς βάδιση στα δάκτυλα) οι οποίες είναι πολύ συχνές εξαιτίας της χρήσης των περπατούρων. 
Αν τώρα αναζητούμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη τις προτεραιότητές μας. Αν η σπουδαιότερη εξ’ αυτών αυτή είναι η σωστή ανατροφή του παιδιού, όλες οι ενδείξεις αναφέρουν πως το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για ένα περιβάλλον κατάλληλο για την ανάπτυξη του παιδιού μας, είναι να δημιουργήσουμε ένα ασφαλές χώρο στο πάτωμα με εύλογες διαστάσεις και γεμάτο αισθητηριακά ερεθίσματα για το παιδί. Προστατευμένο από επικίνδυνα αντικείμενα και με τη δική μας ικανότητα να οριοθετήσουμε τη σχέση του βρέφους προς το χώρο και τις υποχρεώσεις του. Αφήνοντάς το να δράσει ελεύθερο μέσα στην ασφάλεια που δημιουργήσαμε και πετυχαίνοντας τα κινητικά ορόσημα όταν το ίδιο νοιώσει έτοιμο και όχι όταν εμείς θεωρήσουμε αναγκαίο.

NeuroPhysioKids 2017
American Academy of Pediatrics, (2001), Pediatrics, 108, 3, 790-792
Gaudreault P, McCormick MA, Lacouture PG, Lovejoy FH, (1986) Poisoning exposures and use of ipecac in children less than 1 year old. Ann Emerg Med 15:808–810
Lang-Runtz H (1983) Preventing accidents in the home. Can Med Assoc J 129:482–485