27 Οκτ. 2019

Πριν τη διάγνωση, μετά τη θεραπεία. (Άσκηση)

Οι ενδείξεις δείχνουν ότι οι γυναίκες που έχουν μια ικανοποιητική φυσική κατάσταση και διατηρούνται σωματικά ενεργές, είτε πριν είτε μετά τη διάγνωση, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να επιβιώσουν από έναν καρκίνο του μαστού. Είναι δεδομένο βέβαια πως επειδή είναι δύσκολο να απομονωθεί η φυσική κατάσταση από τους υπόλοιπους παράγοντες που μπορεί να επηρεάζουν τα αποτελέσματα, απαιτούνται πιο συστηματικές μελέτες για να επιβεβαιωθούν τα δεδομένα.

Διάφοροι τρόποι και βιολογικές συσχετίσεις έχουν προταθεί ώστε να εξηγηθούν τα αποτελέσματα των ερευνών. Εν συντομία αυτές που επικρατούν είναι ότι η φυσική δραστηριότητα μειώνει το βάρος και την πιθανότητα εμφάνισης παχυσαρκίας (κάτι σημαντικό ιδιαίτερα στις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση), μειώνει τη συγκέντρωση των ορμονών, μειώνει την αντίσταση της ινσουλίνης, αυξάνει την οστική πυκνότητα, μειώνει τα επίπεδα της λεπτίνης και της  αδιπονεκτίνης (πρωτεΐνες που συμμετέχουν στο μεταβολισμό), ενεργοποιεί το ανοσοποιητικό σύστημα και μειώνει τις φλεγμονές. 

Καταγεγραμμένο είναι το γεγονός, πως από όλους τους παράγοντες του τρόπου ζωής που επηρεάζουν τη μείωση των πιθανοτήτων της υποτροπής, η φυσική δραστηριότητα είναι αυτή που έχει την περισσότερο αποδεδειγμένη δράση. Η μείωση των ενδογενών ορμονών, η μείωση των φλεγμονών και η δράση της στην ινσουλίνη, φαίνεται να αναχαιτίζουν την επανεμφάνιση του καρκίνου του μαστού μετά την αρχική θεραπεία.   

Κάτω από αυτές τις συνθήκες αυτό που προτείνεται στον υγιή πληθυσμό είναι η φυσική δραστηριότητα μέτριας έντασης για 60 περίπου λεπτά ή έντονης δραστηριότητας για 30 λεπτά τη ημέρα, επιπρόσθετα της καθημερινής ενεργοποίησης έτσι ώστε να προληφθεί πιθανή εμφάνιση καρκίνου στον μαστό. 

Σε γυναίκες οι οποίες εμφάνισαν καρκίνο στο μαστό, η θνησιμότητα μειώθηκε δραματικά σε όσες συμμετείχαν σε πρόγραμμα φυσικής δραστηριότητας μετά τη διάγνωση και τη θεραπεία. Η θετική επίδραση φαίνεται να είναι αυξημένη σε γυναίκες πριν την εμμηνόπαυση και σε όσες είχαν δείκτη μάζας σώματος παραπάνω από 25. Στις περισσότερες των περιπτώσεων η επίδραση ήταν ανεξάρτητη από τα επίπεδα της δραστηριότητας πριν τη διάγνωση. 

Παρά την ετερογένεια των συμπερασμάτων, οι ασθενείς προτείνεται να συμμετέχουν σε πρόγραμμα μέτριας φυσικής δραστηριότητας 30 λεπτών το λιγότερο 5 ημέρες την εβδομάδα, ή σε πρόγραμμα αερόβιας άσκησης 75 λεπτών για 3 ημέρες και ενδυνάμωσης βασικών μυϊκών ομάδων τις υπόλοιπες δύο. Τα καλύτερα αποτελέσματα φαίνεται να έχει ένα πρόγραμμα με αερόβιες ασκήσεις και ασκήσεις αντίστασης.    

Μελέτες έχουν δείξει ότι η φυσική δραστηριότητα βελτιώνει τις συναισθηματικές και γνωσιακές λειτουργίες και την αυτοπεποίθηση, μειώνει τις αρνητικές διαταραχές της διάθεσης, μειώνει την κόπωση, αυξάνει τον ποιοτικό ύπνο και βελτιώνει συνολικά την ποιότητα της ζωής της ασθενούς.  

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Cadmus LA, Salovey P, Yu H, Chung G, Kasl S, Irwin ML., (2009), Exercise and quality of life during and after treatment for breast cancer: results of two randomized controlled trials,  Psychooncology, 18(4):343–352

Dieli-Conwright CM, Orozco BZ., (2015), Exercise after breast cancer treatment: current perspectives, Breast Cancer (Dove Med Press), 7:353-62

Ghavami H., Akyolcu N., (2017), The Impact of Lifestyle Interventions in Breast Cancer Women after Completion of Primary Therapy: A Randomized Study,  J Breast Health, 13: 94-99

Kruk J., (2014), Lifestyle Components and Primary Breast Cancer Prevention, Asian Pac J Cancer Prev, 15 (24), 10543-10555

Rubin Philip, (2001), Clinical Oncology : A Multi- Disciplinary Approach for Physicians & Students,   8th edition, Saunders

Weiss Marisa and Ruderman J., (2011), Think Pink, Live Green conference, booklet